
Kim Jong-un heeft geen officiële opvolger aangewezen, en Noord-Koreas erfelijk systeem betekent dat zijn kinderen of een nauw familielid de meest waarschijnlijke vervanger zouden zijn als hij onbekwaam zou worden gemaakt of uit de macht zou worden verwijderd.
Erfelijke leiderschap van Noord-Korea zonder termijnlimiet.
Kim Jong-un heeft Noord-Korea sinds 2011 geleid zonder termijnlimiet, werkend binnen een erfelijk systeem dat macht heeft doorgegeven van zijn grootvader Kim Il-sung aan zijn vader Kim Jong-il en nu aan hem. Het regime heeft niet openbaar een erfgenaam benoemd of formele opvolgingsprotocollen vastgesteld, waardoor de vraag van vervanging grotendeels ondoorzichtig blijft voor buitenstaanders. Deze afwezigheid van transparantie weerspiegelt de personalistische aard van Noord-Koreaans autoritarisme, waarin macht door familieliniage en loyaliteit van de binnenring vloeit in plaats van door institutionele mechanismen.
Kim Jong-un heeft kinderen, inclusief minstens één dochter die in officiële staatsmedia is verschenen, waardoor directe afstammelingen de meest waarschijnlijke opvolgers zijn onder Noord-Koreas erfelijke model. Zijn jongere zus Kim Yo-jong, die aanzienlijke invloed heeft als hoog functionaris en op grote staatsevenementen is gezien, vertegenwoordigt een ander familielid met aangetoonde politieke status. Een broer of kind zou validatie van het militaire en partijapparaat vereisen, maar de investering van het regime in familiecontinuïteit suggereert dat de opvolging patrilineaire of nauwe familiale lijnen zou volgen in plaats van een buitenstaander voort te brengen.
Het Koreaanse Volksleger en de regerende Arbeiderspartij van Korea zouden uiteindelijk bepalen of een aangewezen of veronderstelde erfgenaam de macht kon consolideren na het vertrek van Kim Jong-un. Recente activiteit gevolgd door geopolitieke monitoringsystemen toont Kim Jong-un die hypersonische raketoefeningen onder toezicht hield en geavanceerde capaciteiten voor intermediaire raketten claimde, waardoor hij zijn greep op militaire autoriteit verstevigde. Elke opvolger zou vergelijkbare controle over de veiligheidsapparaten en toewijding aan de kernwapens- en raketprogramma's van het regime moeten aantonen, die van centraal belang blijven voor elitesamenhang en regime-legitimiteit.
Internationale sancties, economische verslechtering of militaire miscalculatie zouden het opvolgingsproces kunnen destabiliseren, hoewel interne Noord-Koreaanse dynamiek uiteindelijk de uitkomsten zou bepalen in plaats van alleen externe druk. Een opvolgingscrisis zou factiewedijver tussen hoge functionarissen of militaire bevelhebbers kunnen veroorzaken als de familiale legitimiteit zou breken, hoewel het regime capaciteit heeft aangetoond interne onenigheid te onderdrukken. Voorlopig behoudt Kim Jong-un effectieve controle met een invloedsscore van 25 op 100 in geopolitieke volgsystemen, wat betekent dat opvolging een voorwaardelijkheid blijft in plaats van een onmiddellijke vraag.