
کیم جونگ اون از سال ۲۰۱۱ قدرت را از طریق کنترل مطلق بر ارتش، انبار اسلحه هستهای و دستگاه دولتی کره شمالی حفظ میکند.
تأثیر وی ناشی از فرماندهی ۹۲ سیگنال ردیاب در خود کره شمالی و تسلط بر تواناییهای هستهای و موشکی است (به ترتیب ۶۳ و ۴۱ سیگنال ردیاب).
برنامه سلاح های هسته ای کیم جونگ اون به عنوان اهرم قدرت اصلی او عمل می کند. ترامپ اخیراً یک رابطه "عالی" با کیم را تأیید مجدد کرده است، و واقعیت استراتژیک برخورد با یک کشور مسلح به سلاح هسته ای را به رسمیت شناخته است. این شناخت موقعیت کیم را در سطح بین المللی به رسمیت می شناسد، علی رغم امتیاز تأثیر او که تنها 31 از 100 است.
Kim rules through monopolized security forces and loyalty structures inherited from his family dynasty. South Korea's recent consideration of forced apologies for incidents like the DMZ mine blast underscores North Korea's continued ability to provoke regional action. Kim's power rests less on popularity than on an unbreakable grip over state institutions and the military apparatus that sustains his regime.