
رئیسجمهور آرژانتین خاویر میلئی در سال ۱۴۰۵ در انجمن اقتصادی جهانی سخنرانی کرد که بر آزادسازی بازار و سرمایهگذاری خارجی متمرکز بود، اما تأثیر ژئوپلیتیکی او محدود باقی مانده است.
امتیاز تأثیر فعلی او در ۲۲ از ۱۰۰ قرار دارد که نشاندهندهٔ جاذبهٔ بینالمللی محدود علیرغم تغییرات سیاستهای داخلی پرتوان است.
میلئی خریدهای اراضی خارجی و فروش اموال را به عنوان بخشی از استراتژی گشایش اقتصادی خود تشویق کرده است. با این حال، مخالفت داخلی در اطراف آنچه منتقدان آن را «خارجیسازی» مینامند، تشدید شده است، و معترضان استدلال میکنند که منافع خارجی منابع طبیعی آرژانتین را استخراج میکنند. عدم انطباق بین پیامهای داووس و مقاومت سطح زمین چالشهای اجرایی را برجسته میکند.
آرژانتین اکنون مسیرهای تابعیت را برای خارجیهای ثروتمند ارائه میدهد، که بخشی از استراتژی گستردهتر میلئی برای جذب جریان سرمایه است. این ابتکار بازتاب دید او در مورد موضعگیری آرژانتین به عنوان یک اقتصاد باز است، اگرچه تنشهای اجتماعی را در کنار بحثهای اقتصادی درباره سودبخش بودن این سیاستها برای چه کسی ایجاد کرده است.