
رئیس جمهور آرژانتین خاویر میلئی در سال ۱۴۰۵ در انجمن اقتصادی جهانی شرکت کرد که نقش نسبتاً حاشیهای داشت و نشاندهنده تأثیر بینالمللی محدود وی علیرغم سه سال در مقام ریاست جمهوری بود.
نمره تأثیر وی ۲۳ از ۱۰۰ است که نشاندهنده تأثیر کمینه در مذاکرات اقتصادی و سیاسی جهانی است.
میلئی از این پلتفرم برای تبلیغ تلاشهای نوپای جذب سرمایهگذاری آرژانتین استفاده کرد. دولت یک طرح گذرنامه برای سرمایهگذاری را رونمایی کرد که برای جذب سرمایه خارجی و مهاجران ثروتمند به کشور طراحی شده بود، و آزادسازی اقتصادی را به عنوان یک نیروی تثبیتکننده پس از سالهای ناپایداری ارز موضعگیری کرد.
نمایش ضعیف میلئی در داووس منعکس کننده چالشهای گستردهتر است: دشواریهای اقتصادی داخلی مستمر، رهبری منطقهای محدود، و تردید سرمایهگذاران بینالمللی درباره پایداری نهادی آرژانتین. برنامه سیاستهای آزادمنش او در میان برخی حلقههای ایدئولوژیکی طنین انگیز است اما جاذبه متوسطی میان نهادهای چندجانبه و شرکتهای فراملی که بحثهای انجمن اقتصادی جهانی را سیطره میکنند، دارد.